بهم میگفت نفهمی، نمی‌دونی وقتی‌ جدا بشی‌ چه اوضاع فلاکتباری پیدا میکنی‌... جالب اینجاست که میشست دعا‌ میکرد که من بدبخت بشم. اما هر چه بدی کرد دلم نیومد براش حتا یه بار آرزوی مرگ کنم. هرجا گفتن آدم بییخودی بود، بلند شدم رفتم و گفتم حق ندارید جلو من ازش بد بگید. براش آرزوی بهترین‌ها رو کردم. آرزو کردم که اگر به قول خودش ۸ سال تو قفس بود الان بتونه به آزادی برسه و با هر کی‌ حس می‌کنه خوشبختش می‌کنه بره و کلبه‌ی عاشقانه خودشو بسازه

دلم میگیره چون نتونستم برای آخرین بار نگاهش کنم و بگم ممنون که این همه سال کنارم بودی با همه مشکلاتی که داشتیم. ناراحتم که نتونستیم با هم یه فنجون چای بخوریمو خداحافظی کنیم. میدونم اونایی که منو میشناسن الان میانو منو میبندن به بار فحش که خرم و نمیفهممو تکلیفم با خودم معلوم نیست. اما من همینم . هرگز نتونستم از ادمی‌ متنفر باشم. هرگز نشد آرزوی مرگ کسیو بکنم. 

کاش همه میفهمیدن تو دل من چی‌ میگذره. کاش می‌دونستن که دیگه اعتماد به مرد برای ساختن یه زندگی‌ تو من از بین رفته. دپرس نیستم اما دیگه نمیتونم دلمو بذارم کافه دستمو تقدیم کنم به یه موجوده دیگه به نام مرد. 

آرومم به اندازهٔ آرامشی که این موسیقی بهم میده... آروم...

این روزای من با تو آرومه... خودت خوب میدونی‌... فقط تو...

نوشته شده در سه شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۵ساعت 14:3 توسط Aimable|